Waar ben je?

Waar ben je nou toch? Ik kan je maar niet vinden. En het is irritant! Vreselijk irritant! Ja, ik ben er zelfs een beetje boos om. Ondertussen gaat het echt nergens meer over. Ik krijg soms het idee dat je gewoon helemaal niet bestaat, of dat je stiekem een ander hebt gekozen, terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wil. Ja, dan is het lekker je eigen schuld hoor! Daar kan ik niet mee zitten. Maar het blijft irritant. Irritant dat ik je niet kan vinden.

Weet je wat nog het ergste is? Soms heb ik het idee dat je me wel aankijkt, maar dan wel stiekem, zodat ik je niet kan zien. Of die keren dan ik denk dat je daar staat. Dan loop ik naar je toe, blijkt het een dubbelganger te zijn. Nep, wat heb ik daar nou weer aan? En nu ben ik weer zeker degene die het fout doet, dat ik zo tegen je tekeer ga, of niet soms?  Ik heb überhaupt nog nooit met je gepraat en daar begint het al. Maar aan mij zal het niet liggen. Ik zal er voor je zijn, en dat meen ik. En dat je niet bestaat geloof ik niets van. Die ander mag je ook best dumpen hoor, toen je me zag wist je best dat je mij moest hebben.

En ik wil best wel de eerste zijn, maar dan moet je je niet de hele tijd verbergen in zo’n donker hoekje, afgesproken? Ik maak het zo makkelijk mogelijk voor je. Gewoon op het goede moment op de goede plek staan, meer hoef je niet te doen. Meer wil ik ook niet van je vragen. Het mag best hoor, maar het hoeft niet. En ik weet zeker, als we elkaar dan eindelijk gesproken hebben, dan snap je niet waarom je je toch de hele tijd verborgen hebt.

Wie voelde zich alleen?

Tientallen mensen, in de flat waar ik woon. Allemaal hebben ze hun eigen leven. Hun eigen hobbies met allemaal hun eigen vrienden. Hun eigen familie en hun eigen lievelingseten. Allemaal zijn we compleet verschillend, behalve dan dat we op dezelfde plek wonen.

Honderden mensen, die zie ik allemaal voorbij komen op straat als ik naar buiten kijk. Aan een stuk door een stroom van wandelaars, fietsers, auto’s, bussen en vrachtwagens. En allemaal gaan ze ergens heen. Allemaal hebben ze hun compleet eigen leven, allemaal doen ze verschillende dingen. Niemand ziet er hetzelfde uit, zelfs de tweelingen die langs lopen. Allemaal lopen, fietsen of rijden ze langs. Op weg naar werk, op weg naar school of lekker naar huis. Misschien wel naar de sportclub of het cafe. Maar allemaal gaan ze ergens heen.

Duizenden mensen. Allemaal wonen ze ergens in de wijk waar ik woon. En allemaal hebben ze hun eigen leven. Elk van die paar duizend, echt iedereen. Een eigen groep vrienden, allemaal hebben ze hun eigen liefde voor de dingen die ze zelf leuk vinden. En allemaal hebben ze een baan, gaan ze naar school, of nog iets anders, maar ze doen allemaal iets. En allemaal doen ze iets anders.

Tienduizenden mensen. Allemaal wonen ze in dezelfde stad als waar ik woon, en allemaal doen ze iets. Tienduizenden mensen van alle leeftijden. Net een half uur geleden geboren, tot de alleroudsten. Mensen die alles nog moeten meemaken, of al een heel leven achter zich hebben. Maar ze zijn er allemaal. En het zijn er veel.

Miljoenen mensen. Allemaal wonen ze in hun eigen stad, hun eigen dorp of ergen ertussen. Allemaal weten ze hun dag goed vol te krijgen. Allemaal hebben ze iets te doen. Misschien stelt het niet veel voor, of misschien bepaalt het wel de toekomst. Maar er is wat te doen, en er gebeurd van alles. Zo gaat het maar door. En toch wonen ze allemaal in dat zelfde stukje grond, waar een mooi denkbeeldig lijntje omheen zit.

Miljarden mensen, overal over de wereld. Misschien hebben ze het niet allemaal even goed, maar ze zijn er allemaal. En allemaal maken ze dingen mee. Misschien hebben ze daar niet zoveel tijd voor, misschien worden ze wel meer dan honderd jaar oud. Alles van degenen die allergisch lijkt voor werk tot degene die niets anders doet dan werken, eten en slapen. Alles van een bezige bij tot een trage schildpad. Ze zijn er allemaal. Allemaal kennen ze verschillende mensen. Allemaal hebben ze hun eigen leven. Allemaal doen ze wat. Maar ze zijn er allemaal. Meer dan zes miljard.

Voelde iemand zich nog alleen op deze wereld?