De Organisatie

Ik wil je graag vertellen over een jongen. Eduard was zijn naam. Een, hoe zal ik het zeggen, eigenaardige jongen. Toen ik hem leerde kennen was hij net twintig geworden. Hij had geen verjaardag gegeven, dat vond hij maar een domme gewoonte. “Mensen geven ook geen vermaanddag, dat ze een maand ouder zijn.” zei hij dan altijd. Maar zijn ideeën over verjaardagen waren niet eens zo heel vreemd, vergeleken met sommige andere gedachten die hij er op na hield. Zo had hij de felle overtuiging dat bepaalde mensen hem dood wilde hebben. Volgens hem waren het agenten van ‘De Organisatie’.

De Oranisatie was volgens Eduard een geheime dienst die boven alle overheden stond. Die dienst bepaalde alles volgens Eduard, zo kregen ze alle inkomsten van de belasting, bepaalden ze precies hoe steden eruit moesten gaan zien en bepaalden ze alle uitkomsten van rechtszaken. De Organisatie wilde volgens Eduard geheim blijven, anders konden ze geen absolute macht over de wereld uitoefenen. Maar Eduard was achter hun geheim gekomen en had het op internet gezet; daarom wilde De Oranisatie hem nu dood hebben.

Ze zouden hem toch niet vinden, zo was de overtuiging van Eduard. Elke keer als hij naar buiten ging, droeg hij een vermomming. Zo wisten ze niet wie hij was. Tenminste, dat dacht hij. In werkelijkheid was hij verreweg de meest opvallende verschijning op straat. Hij droeg altijd hetzelfde: een donkerbruine cowboyhoed op zijn hoofd. Een zonnebril voor zijn ogen, of het nou donker was of niet. Soms had hij een nepsnor bij zich, maar het lukte hem nooit om die goed vast te plakken. Verder droeg hij een donkerblauwe sjaal, het hele jaar door zo hoog opgetrokken dat zijn mond nog net zichtbaar was.

Zijn jas was nog de beste keuze om onopvallend te blijven. Verschillende felle kleuren, van roze tot lichtblauw en van fel oranje tot hard groen. Het was het beste te omschrijven als een slecht bij elkaar genaaide lappendeken. Hoe hij er aan kwam heeft hij me nooit verteld, zelf heeft hij het ding in ieder geval niet gemaakt. Om zijn ‘vermomming’ af te maken droeg hij ook altijd handschoenen, niet slanke leren, maar van het type waar je vingers twee keer zo groot van worden. Als schoenen droeg hij altijd netjes schoongeborstelde witte sportschoenen, maar dat hoorde niet bij de vermomming volgens hem.

Een stukje lopen met Eduard was een hele beleving. Hij begon altijd heel voorzichtig, met een tempo waarbij de gemiddelde bejaarde een hardloper leek. Alsof elke stap de laatste kon zijn, zo leek het. Maar na een tijdje werd hij wat springerig. Sterker nog, hij sprong zelfs alle kanten op. Dat deed hij de ene keer om een bewegingssensor te ontwijken, de andere keer was het een camera die op hem probeerde in te zoomen. Maar hij sprong elke keer net op tijd opzij, zodat hij buiten het beeld van de camera kwam, was zijn redenering.

Ik heb wel eens geprobeerd hem uit te leggen dat ‘De Organisatie’ niet bestond, maar als ik niet oppaste was ik plotseling de spion en mocht ik vertrekken. Ook artsen en psychiaters waren niets meer dan spionnen, het enige wat die mensen zouden doen was hem vergiftigen. En toen was hij plotseling verdwenen, hij had een brief achtergelaten waarin stond dat de hele buurt hem door begon te krijgen, hij moest wel vertrekken. Een jaar nadat ik hem voor het laatst had gezien hoorde ik via-via van het tragische ongeval. Tijdens een van zijn wandelingen was hij voor een auto gesprongen, een uitwijkmanoeuvre om voor de zoveelste keer een camera te ontwijken. Hij was opslag dood. Weer een overwinning van De Organisatie.