Waar ben je?

Waar ben je nou toch? Ik kan je maar niet vinden. En het is irritant! Vreselijk irritant! Ja, ik ben er zelfs een beetje boos om. Ondertussen gaat het echt nergens meer over. Ik krijg soms het idee dat je gewoon helemaal niet bestaat, of dat je stiekem een ander hebt gekozen, terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wil. Ja, dan is het lekker je eigen schuld hoor! Daar kan ik niet mee zitten. Maar het blijft irritant. Irritant dat ik je niet kan vinden.

Weet je wat nog het ergste is? Soms heb ik het idee dat je me wel aankijkt, maar dan wel stiekem, zodat ik je niet kan zien. Of die keren dan ik denk dat je daar staat. Dan loop ik naar je toe, blijkt het een dubbelganger te zijn. Nep, wat heb ik daar nou weer aan? En nu ben ik weer zeker degene die het fout doet, dat ik zo tegen je tekeer ga, of niet soms?  Ik heb überhaupt nog nooit met je gepraat en daar begint het al. Maar aan mij zal het niet liggen. Ik zal er voor je zijn, en dat meen ik. En dat je niet bestaat geloof ik niets van. Die ander mag je ook best dumpen hoor, toen je me zag wist je best dat je mij moest hebben.

En ik wil best wel de eerste zijn, maar dan moet je je niet de hele tijd verbergen in zo’n donker hoekje, afgesproken? Ik maak het zo makkelijk mogelijk voor je. Gewoon op het goede moment op de goede plek staan, meer hoef je niet te doen. Meer wil ik ook niet van je vragen. Het mag best hoor, maar het hoeft niet. En ik weet zeker, als we elkaar dan eindelijk gesproken hebben, dan snap je niet waarom je je toch de hele tijd verborgen hebt.