Mira

Meestal waren we met ons zessen, soms kwam er eens eentje bij, maar ’t bleef meestal wel bij zes. En elke keer zat ik maar weer te kijken. Ondertussen deed ik net alsof we vrienden waren. Kun je ’t voorstellen? Mira is haar naam. Oh, wat was het een kwelling af en toe. Voor mij was het veel meer. Ik wilde geen vrienden zijn, nee! Ik was smoorverliefd jonge, moest je eens weten.

Wat wil je trouwens te drinken hebben? Ik heb van alles in de koelkast staan. Ja, zeg maar, ik heb het vast. En anders is er ook wel water uit de kraan. Een biertje dan maar? Doe trouwens alsof je thuis bent, dat deed ik ook bij jou. Maar zou je wel even die twee potten naast de deur heel kunnen laten? Die zijn voor de verjaardag van mijn moeder, en ik kom liever niet met een stel scherven aan. Een momentje hoor, ik ben er zo weer…

Alsjeblieft! Waar was ik gebleven? Oh ja, Mira, ja! Ze was een paar maanden daarvoor met Olaf mee. Hij had haar mee weten te sleuren naar ons vaste plekje. Je kent Olaf wel, die van dat bandje. Dat had ik toch wel verteld, of niet? Hm, nou, dan vertel ik het nu toch gewoon. Olaf die heeft namelijk een bandje. Zo’n jaartje of zes geleden is ie daar mee begonnen. Hij bedoelde het toen vooral als hobby voor in de vrije uurtjes, maar het regionale radiostation heeft ze eigenlijk meer uitgeroepen tot regionale topband. Ze zijn hier in de regio toch behoorlijk populair heb ik het idee. Het leuke is nog wel, dat een maand of wat geleden opeens iemand uit Japan opbelde. Hij had ze blijkbaar op internet gezien en vond het wel goed klinken. Nu zou het zomaar kunnen dat ze binnenkort een CD mogen gaan opnemen in de studio. Leuk toch?

Maar in ieder geval, Olaf die bracht Mira dus een tijd geleden mee. Hoe meer mensen hoe leuker vond iedereen. Ik vond haar toen wel leuk eruit zien, maar als ik omkeek zag ik ook zoveel leuke meiden, dus meer dan dat was het niet voor mij. Misschien in de toekomst een aardige vriendin, maar meer niet. Maar had ik dat toch eens mis. De paar keer daarna kwam ze weer met Olaf mee, ze vond het blijkbaar leuk. Na een paar keer kwam ze gewoon zelf en hoorde ze eigenlijk al bij het vaste groepje. Ik zat meestal  zo ongeveer tegenover haar, ik denk gewoon toeval. Ik maakte grappen, zij maakte grappen, maar we praten nooit echt ergens over. Eigenlijk wist ik helemaal niet wie ze nou eigenlijk was. En toen begon het te groeien, het verlangen.

Ik zet even de verwarming aan hoor, het is hier wat koudjes. Is je biertje koud genoeg? Ik zal zo even dat drankje voor je pakken waar ik je laatst over vertelde. Of heb je ‘m ondertussen stiekem zelf geprobeerd?  Maar om mijn verhaaltje af te maken. Ik begon langzaam steeds meer vlinders in m’n buik te krijgen. Langzaam probeerde ik haar aandacht te zoeken. Maar ik denk niet dat ze iets doorhad. Wat een sukkel voelde ik mezelf laatst toen ik daar over nadacht. Ik ben benieuwd of iemand anders zag hoe graag ik haar aandacht wilde. Ik zag het allemaal al helemaal voor me. Hoe we samen op de bank zouden zitten, hoe we langzaam dicht tegen elkaar aan zouden kruipen. Ik zag het echt zo voor me, alsof het een film was. Ik moest en zou haar aandacht hebben. En die vrijdag zou ik het dus helemaal gaan doen. Ik wist niet hoe, maar het zou me gaan lukken.

Maar toen was daar dat moment. Alsof ik in een zwart gat werd gezogen. Alles om me heen verdween toen ik die twee zag kussen, Olaf en Mira. Het was niet zomaar een kus, je kon het aan hun ogen zien,  aan hun hele gezicht zelfs. Ze waren smoor op elkaar. De vlammen kwamen zowat uit hun ogen bij wijze van spreken. Olaf had mijn meisje ingepikt. Dat was waar ik aan dacht. De rest weet je eigenlijk zelf al. Ik kon het even niet aan en ik liep dus naar de bar toe om iets zwaars achterover te gooien. Olaf had me blijkbaar door. Ik wist dat ik ook zelf schuld had, ik was te laat geweest. Maar toch. Je weet zelf wat we toen allemaal tegen elkaar hebben staan schelden. Tot jij er natuurlijk tussenkwam met je “een vriendschap verliezen om een meisje is het niet waard”. Ik denk dat we allebei begrepen dat je gelijk had. “Vrienden?” vroeg ik toen. “Vrienden!” was zijn antwoord. Dat noem ik goede vrienden. Mira? Tja, ze is nog steeds hartstikke aardig hoor, maar niet meer dan dat.