Harry de pizzaverzamelaar

Harry was iemand met maar weinig interesse in wat dan ook. Hij was in zijn leven eigenlijk maar met één ding bezig: het verzamelen van pizza’s. Nee, niet de dozen die om de pizza’s heen zitten als je ze laat bezorgen. Nee, niet de warmhoudtassen waarin ze bezorgd worden. En nee, hij had geen enorme gekoelde ruimte in z’n appartement op de begane grond. Nee hij had daarvoor zijn woonkamer. Harry woonde tot zijn dertigste bij z’n ouders. Tijdens die eerste dertig jaar van zijn leven had hij eigenlijk nog geen duidelijk doel voor ogen, zijn pizzaverzameling bestond nog niet. In die tijd was hij eigenlijk vooral een nietsnut. Hij had werk bij een fabriek, maar hij was traag en wilde altijd als eerste weg.

Maar na dood van zijn moeder moest Harry wel uit huis gaan. Zijn vader had geen zin om nog langer in een huis waar een heel gezin in paste te wonen. Dat was het moment waarop Harry in een klein appartement kwam wonen. Hij had een klein driekamerappartement op de begane grond. De eerste paar maanden hield hij het nog vol om ‘s ochtends uit bed te komen en ging hij nog naar zijn werk. Maar het avondeten begon steeds meer van hetzelfde te worden. Pizza. In het begin haalde hij ze nog bij de supermarkt op de hoek, zoveel geld verdiende hij niet. Maar al snel veranderde dat. Zijn vader stierf namelijk een half jaar na zijn moeder, waarmee hij opeens een flink fortuin tot z’n beschikking had. Maar verhuizen deed hij niet. Hij bleef in zijn kleine appartementje zitten. Wat hij wel deed was zijn baan opzeggen. Wat hij ook deed was een goede telefoon kopen zodat hij zijn bestellingen goed kon doorgeven. De supermarkt zei hij vaarwel. De pizzabezorger had een nieuwe klant. Vanaf dat moment bestelde Harry alleen nog maar pizza. Hij bleef steeds langer in bed liggen. Sommige dagen lag hij bijna twintig uur in bed. Als hij eindelijk uit bed was gekomen pakte hij z’n telefoon en belde hij snel zijn bestelling voor vandaag door. Ondertussen natuurlijk op rekening, een service voor vaste klanten.

Terwijl Harry wachtte op de pizza ging hij meestal nog eventjes een dutje doen, waarna hij wakker werd gemaakt door de deurbel. Met elke dag meer moeite liep hij richting de deur, zijn omvang was immers al redelijk fors geworden. Hij bestelde altijd twee pizza’s. De eerste ging altijd volledig op, maar de tweede kwam maar tot de helft. In het begin bracht hij die halve pizza’s nog netjes naar de vuilnisbak, maar hij had al snel door dat dat ook een mooie verzameling kon vormen. Naast zijn favoriete zitstoel groeide dan ook al snel een stapel pizzadozen met daarin halve pizza’s.

Het leven van Harry bestond op het laatste uit slapen en pizza eten. Zijn buren hadden hem nog nooit gezien, de post had hij al zeker een paar maanden niet meer bekeken. Harry was iemand die stierf in het harnas. De pizzeria had al twee weken geen bestelling meer van hem gehad, en voor een klant die al tien jaar elke dag pizza bestelde was dat opvallend. Op zijn veertigste werd hij dood gevonden door de politie, die op aanraden van de pizzeria even een kijkje ging nemen. Er lag een open pizzadoos op zijn ronde buik. De officiele doodsoorzaak: dood door pizza.