Mooi he?

Ja toch? Of niet dan? Kom op ik vind het ook mooi, hoe kan jij het dan niet mooi vinden. Het gebeurd aan een stuk door, de een vindt iets geweldig, de ander vindt het maar matig en weer iemand anders vindt het verschrikkelijk. ‘Iets?’ hoor ik je denken, ja iets! Eigenlijk kun je er alles neerzetten, van kleding tot vakantieland tot muzieksmaak tot wiskunde-opgaven. Vul maar in, de een vindt het leuk, de ander vindt het niets.

Ik luister naar mijn muziek en denk: hoe kan iemand anders dat nou niet mooi vinden. Ik bekijk een film en bedenk me dat ik ‘m nog wel tien keer kan kijken. En zo kan ik nog wel even door gaan, allemaal dingen die ik stuk voor stuk geweldig vindt, zo geweldig dat iemand anders onmogelijk iets anders zou kunnen denken. En toch, toch zijn er mensen die het niet zo geweldig vinden, wat een vreemde mensen zijn er eigenlijk op deze wereld. Hoe kunnen ze iets wat ik mooi vind nou niet mooi vinden. Dat kan toch eigenlijk gewoon niet.

Ik bedenk me nu langzaam dat het misschien wel eens zo zou kunnen zijn dat er mensen zijn die andere dingen mooi vinden, dingen die ik misschien wel weer niet mooi vind. Ook al zoiets, hoe kan iemand anders nou dat wat ik niet mooi vind toch mooi vinden. Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, heeft het wel wat. Weet je, eigenlijk ben ik wel blij dat niet iedereen hetzelfde vindt. Nee eigenlijk is het zelfs wel goed, want eigenlijk, wat ik nog het mooiste van allemaal vind: er zijn zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende dingen die ze doen, zoveel verschillende idee├źn, zoveel dingen die we nog van elkaar kunnen leren. Klinkt simpel, is het ook, maar toch, blijkbaar is het moeilijk.