Een draad

Ik zie een draad. De draad beweegd. Hij, een draad is overduidelijk mannelijk, blijft maar bewegen. Stoppen kan niet, de draad geeft geen keus. Naar links en dan naar rechts, om vervolgens weer naar links te gaan. Naar voor of naar achter kan niet, daar zitten klemmen die de draad stevig vasthouden. Gelukkig maar want anders zou hij zich continu zorgen moeten maken dat hij de grond niet zou raken, of dat hij ergens omheen gewikkeld zou raken. Nee, deze draad heeft in ieder geval lekker veel houvast. Maar toch kan de draad bewegen, het schommelen vergaat hem nog steeds lekker, nog steeds gaat het van de ene naar de andere kant, gedragen op de wind. Wat een luie draad eigenlijk, hij hoeft zelfs niet zelf te bewegen. Alles wordt voor de draad geregeld. Die draad heeft maar mooi geluk. Ik heb veel ergere draden gezien, die een stuk minder houvast hadden, met het kleinste beetje wind vliegt zo’n draad overal tegenaan. Maar deze draad heeft gewoon geluk. Hij is vast heel erg gelukkig met z’n situatie! Veel houvast en al net zoveel bewegingsvrijheid. Dat zou ik zelf eigenlijk ook wel willen. Die draad en ik zouden vast goede vrienden kunnen worden. Jammer dat ik niet aan de andere kant van de rails kan komen om eens te vragen hoe het met hem gaat.