Blaadje aan een boom

“Hallo blaadje!” zeg ik in een opgewekte bui. “krttsssststsss” antwoord het blaadje. Hij lijkt ook enthousiast te zijn. Laat ik dit gesprek maar eens verder brengen, volgens mij kan het nog wel eens leuk worden. “En hoe gaat het er vandaag mee?” – “ttssssstkrtttsss” – “Ahh mooi, met mij ook!” Het blaadje is overduidelijk blij met zijn plekje. In ieder geval altijd genoeg familie om je heen waar altijd wel plezier mee gemaakt kan worden, het is in ieder geval een drukte daar boven in die boom: “tsssstttssss” – “krgsssssstttsss” – “tsssstssstsss” En na die opmerking werd het stil. Overduidelijk een verkeerde opmerking. Vooral de wind werd er helemaal stil van. Echt ongelooflijk dat je zoiets durft te zeggen. Sommige bladeren hebben in ieder geval geen blad voor hun mond. Ik richt me weer tot het blaadje waar ik mijn gesprek mee begonnen was: “Ik vroeg me zo af, hoe stevig sta je nou eigenlijk in je schoenen als blad zo rond deze tijd van het jaar?” Geen antwoord. Ik kuch een keer om te kijken of er een reactie los te brengen is. Nog steeds geen antwoord. “Blijkbaar niet zo stevig of wel?” maak ik als zogenaamd grappige opmerking. Daar had ik waarschijnlijk een verkeerde snaar te pakken, plots begon de hele familie flink te schreeuwen. Vooral het blad waar ik mijn gesprek mee begonnen was ging flink tekeer: “TSSSSTTTTSSSSSSTSSSKKk…” Het was weer stil. “Als je niet wil praten moet je het zelf weten hoor.” Onder mijn schoenen hoor ik nog de laatste woorden: “KRGKRRRGH”.